Oke, zijn we weer.

Dus toen de mensen van FUBAR (betekend Happybar voor Chinezen maar blanken weten beter, zie Saving Private Ryan) ons geholpen met de tocht naar the Heavan lake. Wij op de bus die weer HELEMAAL vol zat met chinezen die geen Engels kunnen. Maar eenmaal aangekomen zag het er allemaal prachtig uit en werden we opgepikt door Rashiti. Een Khazak die 40 minuten lopen door de rimboe een kamp had met wigwams (yurts). Zijn vrouw begleide ons en stonkt aslof ze zichzelf ieder dag waste met het zweet van het hele kamp. Later bleek het eten ook zo te smaken. Daar eenmaal aangekomen werden we dus getrakteerd op Khazaks eten. Wat een verschrikkelijk gore rotrommel. Bah alsof je je eigen zolder vol stof opeet. Toen zouden we al gewaarschuwd moeten zijn. Want mijn tere maagje begon al te mopperen. En dus vroeg ik waar de WC was en daarna sloeg de paniek toe. Een gat in de grond met een paar planken waar je op moet balanceren en alles moet laten lopen zonder WC papier. Dus toen moest ik 40 minuten hiken voor een WC. Maar aangezien ze ons opzettelijk vergiftigd hadden moesten we andere alternatieven zoeken. Ik zal de de details besparen. Malcolm mij maar uitlachen maar de afgelopen dagen is het omgekeerde wereld. Malcolm is tevens veranderd in een super socer. Dus eet NOOIT khazak food!

We hebben de volgende mensen in het kamp ontmoet:

Vrouw Rashiti: Vreselijk kok maar goede bedoelingen

Rashiti: Moslim baas van het kamp en verhuurt de Yurts en verkoopt geiten

De Slijter: Klein jongetje die je de hele tijd lauw bier wil verpatsen

De visser: Doe eens een gok

De plukker: Broer van Rashiti die de hele dag zijn leven waagt op bergtoppen voor een paar paddestoelen.

Het kind: Doet niks

De WC: Rechtstreeks uit de Hel.

Dus bedankt Rashiti en je hele waardeloze dorp + eten + bacterie, maar de ervaring was bijzonder.