Mensen,

Om mee te beginnen: Eet NOOIT Kazhakstaans eten! Daar kom ik zo op terug.

De reis naar Urumqi verliep prima op een keiharde landing in Moskou na. Het rechterwiel kwam veel eerder aan de grond dan de rest door harde wind. Ik vond de actie wel mooi maar Malcolm was minder gecharmdeerd. Op het vliegveld kregen we de eerste voorproef van China. Een chinees jongetje naast om kotst alles onder. Goed begin.

Het vliegveld van Urumqi was acclimatiseren ten top. We kregen geen taxi, die reden gewoon weg. NIEMAND kon Engels en waren echt de enige blanken. Door de hulp van een Engels sprekende chinees (toch 1) hebben we een taxi gekregen van de grootste klootzak van Urumqi naar ons Hotel. Daarna meteen de stad in om eten te scoren. Dat is niet gelukt. Niemand snapt ons en ze geven gewoon op als het niet lukt en zeggen nee. (intussen roggelt hier naast mij een chinees een gigantische klodder neer, binnen dus).

Die avond ging de waanzin verder in de FUBAR. Een toko met een Ier als eigenaar, overal blanke mensen en Engels sprekende Chinezen. Hemel. Die avond flink gaan drinken met de eigenenaar, Engelsmans, Schot en Chinees. Waterpijp roken en gratis bier van de eigenaar om vervolgens in een heel bizarre club op de dansvloer terecht te komen. Daar gedant en toen zijn  we, samen met de Schotse, naar het huis van een Chinees geteleporteerd. Die begon buiten keihard te schreeuwen en te huilen dat ze ongelukkig was en haar moeder miste. Toen naar binnen in een Chinees huis. 1 gigantische zooi! Overal schoenen, kleren, viezigheid, schildpadden en Pa Chinees die het prima vond dat er allemaal blanken waren. Goeie vent. Daarna met de grootste kater sinds tijden (kut Ier) gaan slapen. Om die avond een trip naar Het hemelse meer te boeken. En het aller heetste eten ooit te eten.

P.s. Ik post dit bericht maar ga zo verder met de volgende ivm gekochte internet tijd.